Vandaag deel ik mijn leven met Marc, onze twee Chihuahua's Froy en Kai en een zestal tal kippen. Dieren zijn altijd een belangrijk deel van mijn leven geweest en dat is nog steeds zo.

 Sedert 1989 werk in in de zorgsector. Door de jaren heen mocht ik verschillende mensen begeleiden, onder andere volwassenen met een mentale beperking en hechtingsproblematiek en ook mensen met dementie. 

Al die ervaringen hebben mij geleerd hoe belangrijk het is om echt te luisteren, nabij te zijn en mee te stappen in het verhaal van iemand anders.

"Begeleiden" is samen een reis maken, waarvan de bestemming van de ander net zo belangrijk is als de stappen die gezet worden.

Al van jongs af aan stroomt de liefde voor dieren door mijn aderen. Ik kreeg het met de paplepel ingegoten bij mijn grootouders, die vol passie konijnen, kippen, ganzen, eenden en kalkoenen kweekten. Ik groeide letterlijk op tussen de dieren, en mijn grootouders betrokken me volop bij hun leven. Ze leerden me dat naast nieuw leven, ook de dood onlosmakelijk deel uitmaakt van het bestaan.

Tot mijn zesde levensjaar had ik geen eigen huisdier. Mijn ouders vonden echter dat een parkietje wat vrolijkheid in huis kon brengen en zo kreeg ik op een dag mijn eigen Pitootje. Dit schattige beestje werd mijn beste vriend en ik deelde al mijn kindergeheimen met hem. Hij bracht zoveel liefde en vreugde in ons gezin. Toen zijn leven eindigde, was er ook verdriet. We gaven hem een mooi plekje in onze tuin.

Als kind droomde ik ervan om ooit een eigen poes of hondje te hebben. Toen ik mee mocht naar een nestje puppy's, wist ik het meteen : Ik wilde die ene zwarte pup met witte pootjes. Ik kreeg haar uiteindelijk ook. Haar naam werd Lady.

Drie jaar later vond mijn vader een klein wit poesje in de tuin, ze was gewond en had verzorging nodig. Ik mocht haar helpen en zo kwam Pimmeke bij ons wonen. Dankzij de goede zorgen van mijn moeder en de dierenarts groeide Pimmeke uit tot een prachtige, sterke kater. Lady en Pimmeke werden onafscheidelijk.

Vriendschap voor het leven.    

Als we gingen wandelen , gingen ze samen mee. Ze deelden zelfs hun voer. Ze hoorden bij elkaar.

Helaas werd hier ook duidelijk hoe kwetsbaar het leven is. Lady werd nog geen zes jaar oud. Ze kreeg een darmperforatie en overleed. Het verdriet was immens en  Pimmeke bleef alleen achter. Hij miste Lady enorm en hij kreeg verschillende gezwellen. Maanden later vonden we hem overleden in de tuin.

 Hoewel mijn ouders altijd openlijk over de dood spraken, vond ik het moeilijk om hiermee om te gaan. Ook Pimmeke kreeg een mooi plekje in onze tuin, onder de berk.

Na het verlies van Lady en Pimmeke kwam er opnieuw een parkietje in mijn leven : Jantje. Wat was hij een vrolijk en lief kereltje! Hij volgde me overal, proefde graag mee van mijn eten en wachtte zelfs op de keukenkraan tot ik klaar was met de afwas. Hij bracht opnieuw zoveel vreugde in ons gezin.

Toen mijn zoon geboren werd, merkten we na een tijdje dat Jantje steeds moeilijker kon vliegen. Zijn coördinatie en vleugelkracht gingen achteruit. Uiteindelijk  overleed hij plotseling. Ook Jantje kreeg een mooi plekje in onze tuin. 

Drie jaar later, vond ik dat het tijd was om mijn hart weer te open te stellen voor een nieuw huisdier. Zo kwam Bobbientje in ons leven. Mijn zoon koos haar naam, vernoemd naar het vriendinnetje van Samson van Samson en gert). 

Bobbientje was een lieve Maltezer, die dagelijks een belangrijk deel van ons gezin werd. Ze was er tijdens de mooie momenten maar ze was er ook tijdens moeilijke periodes.  Toen we verhuisden, moest ze even wennen aan haar nieuwe omgeving; Vooral de trappen waren een hele uitdaging voor haar. Maar stap voor stap leerde ze die ook overwinnen.